Merhum Şeyh Tabersî, “İ’lamu’l-Vera” adındaki kitabında İmam Mehdi’nin (a.s) ziyaretine ve kerametlerini görmeye muvaffak olan bazı kimselerden söz eder. Onlardan 13 kişi İmam’ın (a.s) Bağdat, Kûfe, Ahvaz, Kum, Hamedan, Rey, Azerbaycan ve Nişabur’daki vekilleri ve yaklaşık elli kişi de Bağdat, Hamdan, Dinever, İsfahan, Saymereh, Rey, Kazvin ve diğer yerlerin ahalisindendir.[1]
“Müstedreku’l-Vesail” kitabının yazarı ve 14. asrın büyük âlimlerinden olan Merhum Hacı Nurî de, “Necmu’s-Sakıb” kitabında, Merhum Tabersî’nin naklettiği isimlere ek olarak Hz. Mehdi (a.f) ile görüşen, ondan bir keramet gören veya her iki feyze nail olan 120 kişinin ismini zikretmiştir. Ardından şöyle demiştir:
Bunların çoğu muhtemelen her iki feyze de nail olan ki-şilerdendir. Bu şahısların yaşadığı olaylar, muhtelif se-netlerle ashabın kitaplarında bolca mevcuttur. Nitekim bu kitapların sahiplerinin durumundan haberdar olan ve onların takva, fazilet, güvenilirliği ve ihtiyat makamını elde eden insaflı hiç kimse, manevî tevatürün oluşunda, İmam’ın kerametlerinde ve bütün bu olaylarda yalan ih-timali vermenin caiz olmayışından şüphe etmez. İmam’ın
babalarında da, aynı kerametler görülmüş ve müşahede edilmiştir zaten.[2]
Bazı büyük âlimler Gaybet-i Kübra zamanında Hz. Mehdi’yi (a.s) görme şerefine nail olan, uykuda ya da uyanıkken bir-takım kerametler müşahede eden kişilerin adlarını ve başın-dan geçen olayları kitaplarında toplamış ve zikretmişlerdir. Keşfu’l-Estar, Biharu’l-Envar[3] ve Daru’s-Selâm gibi. Merhum Hacı Nurî de, bu konuyla ilgi yüz olayı anlatır ve sözünün başında şöyle der: İmam’ın burada zikredeceğim mucize ve kerametleri ye-terli miktardadır aslında. Bunların çoğu da, senet açısın-dan sağlam, kesin ve güvenilirdir. Bunların üzerinde biraz düşünülür, sadıkane dikkat edilirse, eski kitaplara ve geç-miş kerametlere müracaat etmeye gerek kalmaz artık…
Ardından şöyle devam ediyor:
Bu öyküleri nakledenler hakkında sadece doğruluk ve dindarlığı esas aldık. Yani herkesten duyduğumuz her şeyi burada nakletmemeyi ölçü aldık. Allah’ın yardımıyla sadece doğruluğuna güvendiğimiz olayları, güvenilir ki-şilerden aktardık. Ki bunların her biri yüce makam ve açık keramet sahibidirler.[4]
Hacı Nurî’den sonra da bazıları İmam’ın (a.s) huzuruna varmışlardır. Nitekim değerli âlim Lütfullah Safi, “Esalet-i Mehdeviyyet” adlı kitabında onlardan birkaç numune naklet-miş ve “Biz meseleyi mümkün mertebe özetle vermeye çalıştı-ğımızdan, asrımızda görülen birkaç keramet ile yetiniyoruz.” demiştir.[5]
Biz de bu yazımızda, Necmu’s-Sakıb kitabından bir olay nak-letmekle yetiniyor ve okuyuculardan, bu kitapları araştırma-larını rica ediyoruz:
Değerli âlim Ali b. İsa Erbilî,[6] “Keşfu’l-Gumme” adlı kitabın-da diyor ki:
Güvenilir kardeşlerimden bir grup, Hille bölgesinde Hırkal köyü ahalisinden, İsmail b. İsa b. Hasan Hırkalî adında bir kişinin benim zamanımda vefat ettiğini, bana haber verdiler. Ben onu görmemiştim. Onun oğlu Şemseddin bana dedi ki: Babam bana şöyle bir olay anlattı:
Gençliğinde sol bacağında, tuse denilen yumruk büyüklü-ğünde bir yara çıkmış. Her bahar mevsimi patlar, ondan sü-rekli kan, irin cerahat boşalır ve bu onu her şeyden alıkoyardı. O Hille’ye gelip ve Raziyyuddin Ali b. Tavus’un[7] yanına gi-derek ona bu yarasından bahsetmişti. Seyyid İbn Tavus, Hille cerrahlarını çağırmış; onu muayene etmiş ve demişler ki: “Bu, toplardamar üzerinde çıkmıştır ve kesmekten başka çaresi yoktur. Ancak, eğer bunu kesersek toplardamar da kesilebilir; bu damar kesildiği takdirde İsmail sağ kalmaz. Onu kesmek çok tehlikeli olduğundan biz yapamayız.”
Seyyid İbn Tavus, İsmail’e: “Ben Bağdat’a gidiyorum, gel seni de götüreyim ve oradaki cerrahlara da göstereyim, belki onlar bir çare bulurlar.” demiş. Bağdat’a gitmişler ve tabipleri çağır-mışlar. Onlar da aynı teşhisi koymuş ve aynı özrü getirmişler.
İsmail bu duruma üzülünce, Seyyid ona: “Allah Teâlâ, üzerin-deki bu necasetle kılacağın namazı kabul eder, bu derde sab-retmek mükâfatsız değildir.” demiş. Bunun üzerine İsmail: “Öyleyse Samarra’ya ziyarete gideceğim ve İmamlardan (a.s) yardım isteyeceğim.” demiş ve yola çıkmış. Şemseddin diyor ki: Babam şöyle diyordu: Nurlu hare-me vardığımda iki yüce şahsiyeti, İmam Ali Naki ve İmam Hasan Askerî’yi (a.s) ziyaret ettikten sonra Serdab’a[8] gittim. Geceleyin orada Allah’a çok yalvardım ve İmam Mehdi’den (a.s) yardım diledim. Sabahleyin Dicle nehrine gittim, elbise-mi yıkadım ve ziyaret guslü aldım. İbriğimi su ile doldurarak bir kere daha ziyaret etmek için iki İmam’ın haremine geri döndüm. Şehrin kalesine varmamıştım ki dört atlının bana doğru geldiğini gördüm. Samarra’nın etrafında bazı soylu ailelerin evleri olduğunu duymuştum. Bunların da onlardan olduğunu sandım. Bana yetiştiklerinde, ikisinin genç ve ikisinin de yaşlı oldu-ğunu gördüm. Kılıçlarını kuşanan gençlerden birinin sakalı daha yeni çıkmıştı. Temiz ve güzel giyinmiş yaşlılardan biri-nin elinde mızrak vardı; diğeri ise kılıcını kuşanmış, üzerine fereci[9] giymiş, tahtu’l-henek[10] bağlamış, ayrıca elinde mızrak da taşıyordu. O ihtiyar adam, bu yaşlının sağ tarafına geçip mızrağını yere dayadı ve iki genç de sol tarafına geçtiler. Böylece fereci giymiş kişi onların ortasında kaldı. Fereci giyinmiş kişi bana selâm verdi, ben de cevap verdim. “Yarın yola mı çıkacaksın?” diye sordu. “Evet.” dedim. Sonra: “Yaklaş bakayım, sana eziyet eden şey neymiş bir göreyim.” dedi.
Ben bu sırada: “Bedevîler necasetten kaçınmazlar, ben de de-min gusül aldım, elbisemi yeni yıkadım, hâlâ ıslak. Keşke bu bedevî bana dokunmasa!” diye düşünürken, o eğildi ve beni kendine doğru çekerek elini yaramın üzerine koyup kuvvet-le sıktı. Canım pek yanmıştı. Sonra doğruldu. Bu hâldeyken öteki yaşlı adam: “Kurtuluşa erdin ey İsmail!” dedi. Ben: “Siz de kurtuluşa erin.” dedim. Bu sırada, adımı nerden bildiği-ne şaşırmıştım. Bana: “Kurtuluşa erdin ey İsmail!” diyen yaşlı adam bu sefer: “İmam’dır o, İmam.” dedi.
Ben koşarak ayağının üzengisini öptüm. İmam (a.s) yola ko-yuldu, ben de ardından gidiyor ve feryat ediyordum. İmam (a.s) bana: “Geri dön.” dedi.
Ben: “Asla sizden ayrılmam!” diye inledim.
İmam (a.s) tekrar: “Geri dönmek senin için daha hayırlıdır, geri dön!” dedi.
Ben aynı sözü tekrarlayınca yaşlı adam dedi ki: “Ey İsmail! İmam iki defa geri dön dediği hâlde onu nasıl dinlemezsin; utanmı-yor musun?”
Bu sözler üzerine olduğum yerde kalakaldım, birkaç adım uzaklaştıktan sonra yine bana dönerek dedi ki:
Bağdat’a döndüğün zaman Mustansır[11] seni isteyecek ve sana bir hediye verecek, o hediyeyi geri çevir. Oğlum Razî’ye[12] de söyle ki, senin için Ali b. Arz’a bir şeyler yaz-sın; sana istediğin her şeyi vermesini söyleyeceğim.
Onlar gözden iyice uzaklaşıncaya kadar öylece orada kal-
dım. Çok üzgündüm. Bir saat kadar orada oturdum, sonra Harem’e[13] geri döndüm. Harem’dekiler beni görünce:
– Durumun değişmiş, yaran mı ağrıyor? diye sordular,
– Hayır, dedim.
– Birisiyle kavga mı ettin?
– Hayır, Allah aşkına söyleyin, buradan geçen atlıları gördü-nüz mü?
– Onlar buranın eşrafından, büyüklerinden olsa gerek…
– Hayır, onlardan birisi İmam’dı (a.s).
– O yaşlı mı, yoksa fereci giyen mi?
– Fereci giyen!
– Yaranı gösterdin mi?
– Evet, onu öyle sıktı ki canım yandı.
Bunun üzerine sağ bacağımı açtılar, yaradan hiçbir eser kal-madığını gördüler. Ben dehşetle şüpheye kapıldım, diğer ba-cağımı da açtım; onda da bir şey göremedim. İşte o zaman halk başıma toplanarak elbiselerimi [teberrüken almak ama-cıyla] parçaladılar. Harem’dekiler beni kurtarmış olmasaydı, ayaklar altında çiğnenip ölmüştüm.
Bağırıp çağırmam üzerine Beyne’n-Nehreyn Nazırı[14] gelip macerayı öğrendi ve olayı halifeye yazmak için gitti. Ben ge-
ceyi orada geçirdim. Sabahleyin bir grup gelip beni uğurladı. Yanıma iki kişi verip geri döndüler. Ertesi sabah Bağdat kapı-sına vardığımızda, köprünün başında büyük kalabalığın top-landığını gördük. Şehre gelen herkesin adını ve nesebini so-ruyorlardı. Sıra bana geldiğinde, benim adımı duyar duymaz başıma üşüştüler ve giyindiğim ikinci elbiseyi de parça parça ettiler. Öyle ki, neredeyse ruhum bedenimden ayrılacaktı.
O sırada Seyyid Raziyyuddin bir grup insanla gelerek, halkı benden uzaklaştırdı. Evet, Beyne’n-Nehreyn Nazırı durumu yazmış ve Bağdat’a göndermişti. Seyyid: “Şifa bulduğu söyle-nilen ve bu şehirde kargaşalık çıkaran adam sen misin?” diye sordu. Ben de: “Evet.” dedim.
Attan indi, bacağımı açtı. Önceden bacağımdaki yarayı gör-müştü. Şimdi o yaradan hiçbir iz kalmadığını görünce bayıl-dı. Bir saat sonra kendine gelince dedi ki: “Vezir beni çağırdı ve ‘Samarra’dan böyle bir haber geldi. O adamla siz ilgilene-ceksiniz. Durumu araştırıp hemen bize bildirin.’ dedi.” Sonra beni Kum ahalisinden olan vezirin yanına götürdü ve dedi ki: “Bu benim kardeşim ve yakın dostumdur.” Vezir: “Hikâyeyi anlat.” dedi. Ben baştan sona başımdan geçenleri anlattım. Vezir hekimleri ve cerrahları çağırmaları için memur gön-derdi. Onlar gelince, dedi ki: “Siz bu adamın yarasını görmüş müydünüz?
– Evet, dediler
– Onun çaresi nedir? dedi.
– Onu kesmekten başka çaresi yoktur, dediler. Ancak eğer ke-silirse sağ kalma ihtimali de çok zayıftır.
– Eğer ölmezse, bu yara ne zamana kadar iyileşir? dedi.
– En azından iki ay yaranın izi kalır, ondan sonra çıban çık-
ması mümkündür; ama onun yerinde beyaz bir çukur kalır ve oradan tüy bitmez, dediler.
– Siz onu göreli kaç gün oldu? dedi.
– Bugünle birlikte on gün oldu, dediler.
Sonra Vezir onları yakına çağırdı ve benim bacağımı açtı. Onlar, bunun diğer bacağımla hiçbir farkı olmadığını ve o çı-bandan hiçbir eser kalmadığını gördüler.
Hıristiyan cerrahlardan biri acı bir feryat kopararak: “Vallahi bu, Hz. İsa’nın mucizelerindendir.” diye haykırdı. Vezir: “Sizlerden hiçbirinin işi olmadığına göre, ben bunu kimin yaptığını biliyorum.” dedi.
Bu haber Halife’ye de ulaştı. Halife, veziri çağırdı ve vezir beni Halife’nin yanına götürdü. Halife Mustansır bana olup bitenleri anlatmamı emretti. Ben başımdan geçenleri anlatın-ca, Halife oradaki hizmetçilerden birini çağırarak içinde bin dinar olan bir kese getirtti ve “Al bunu, kendin için harca!” dedi. “Kabul edemem.” dediğimde, Halife: “Kimden korku-yorsun?” diye sordu. Ben de: “Bu kerameti gösteren kimse-den! Çünkü: ‘Ebu Cafer’den[15] hiçbir şey kabul etme.’ diye buyur-du.” dedim. Bunun üzerine Halife üzüldü ve ağladı.
Keşfu’l-Gumme’nin yazarı der ki:
İyi bir rastlantı sonucu, bir gün ben bu olayı bir toplumda naklediyordum. Olayı anlatıp bitirdikten sonra, İsmail’in oğlu Şemseddin’in de onların arasında olduğunu öğrendim. Ben onu tanımıyordum, bu tesadüfe şaşırarak dedim ki: “Sen babanın bacağını yaralı olduğu vakit görmüş müydün?”
“O zaman ben küçüktüm.” dedi, “Ama iyileştikten sonra gör-düm. Yerinden kıl çıkmış ve yaradan hiç eser kalmamıştı. Babam her yıl Bağdat’a geliyor, Samarra’ya gidiyor ve uzun müddet orada kalıp ağlıyordu. Pek hayıflanıyor ve bir kere daha İmam’ı görmek arzusuyla oralarda gezinip duruyordu; ama o gün bir daha kendisine nasip olmadı. Benim bildiğim kadarıyla kırk defa Samarra’ya ziyarete gitti. Sonunda İmam Mehdi’nin (a.s) hasretiyle dünyadan göçtü.”
Bu hikâyenin sonunda “Necmu’s-Sakıb”ın yazarı Şeyh Hürr el-Amilî’nin “Emelu’l-Amil” kitabından, İsmail Hırkalî’nin oğlunun faziletli bir âlim ve Allâme Hillî’nin öğrencilerinden olduğunu nakleder.[16]
Seyyid İbn Tavus der ki:
Ben kendi zamanımda İmam Mehdi’yi (a.s) gördüğü-nü söyleyen birkaç kişiyi gördüm. Bunlardan bazıları, İmam’ın (a.s) bazı şahıslar için yazmış olduğu mektup ve birtakım meselelerinin cevabını taşıyordu.[17]
Hicrî on birinci asrın büyük Şia mercilerinden olan Merhum Şeyh Hürr el-Amilî, Hirkalî’nin macerasına benzer bir hikâye naklettikten sonra: “İmam Mehdi (a.s) ile ilgili bu olayın ben-zerlerinin günümüzde ve geçmişte yaşandığı kesinlik kazan-mış, tevatür düzeyine ulaşmıştır.”[18] diye yazar ve daha sonra da şunlara yer verir:
Güvenilir dostlarımdan bir grup bana Hz. Mehdi’yi (a.s) uyanıkken gördüklerini ve çeşitli kerametlerine şahit ol-
duklarını söylediler. Hazret, onlara gizli ve gaybî şeyler-den bir kısmını bildirmiş, onlar için dua etmiş, duası ka-bul olmuş ve onları tehlikelerden kurtarmıştı. Tabirler, bu olayları şerh ve tafsil etmekten acizdir. Bunların tamamı harikulade ve mucizevî olaylardır.[19]
Ayrıca kendi kitabında: “Ben de rüyamda Hz. Mehdi’den (a.f) mucizeler gördüm.”[20] demekte ve sonra onları naklet-mektedir.
İnsan ömrünün uzun olması imkânsız değildir. Nitekim Kur’ân’da Hz. Nuh’un (a.s) uzun ömür sürdürdüğü ve sadece 950 yıl elçilik ve tebliğle meşgul olduğu kayıtlıdır.
Son zamanlarda biyoloji bilginlerinin yapmış olduğu araştır-malarca ömrün uzamasının mümkün olduğu benimsenmiş ve de teyit edilmiştir. Hatta beşerin ömrünün süresini uzata-bilmek için yemek ve ilaç üretimi çabasındadırlar.
Merhum Ayetullah Sadr, “el-Mehdi” kitabında “el-Muktatif” dergisinin 3. sayısından bir makale nakletmektedir. Biz de şa-hit olarak onun özetini burada aktaracağız:
Başarılı bilim adamları şöyle derler: Hayvanı oluşturan cismin asıl yapısı/dokusu, her zaman diri/canlı kalma özelliğine sahiptir. İnsanın da hayatını noktalayacak ani olaylar önlendiği takdirde binlerce yıl yaşamını sürdür-mesi mümkündür. Bu araştırmacılar, bunları tahmin üze-re söylemiyorlar, yapmış oldukları araştırma onları böyle bir sonuca ulaştırmıştır…
Dr. Alexis Carel, hayvanlardan alınan parçalar üzerinde yaptığı deneyler sonucu, söz konusu parçaların yaşlan-madığını, hatta hayvandan bile daha uzun süre yaşadığını ispatlamıştır. O, Ocak 1912 yılında araştırmalarına başla-mış, zorluk ve fedakârlık içinde sürdürdüğü çabalar sonu-cu şu neticelere ulaşmıştır:
a) Vitamin eksikliği olmadığı ve mikrop bulaşmadığı sü-rece, hücrelerin ölümü söz konusu değildir ve sürekli diri kalırlar. b) Söz konusu parçalar sürekli yaşam sürdürmelerine ek olarak çoğalıp rüşt ederler. c) Onların gelişme ve çoğalmasını, ulaşan vitamin ve pro-teinlerle kontrol etmek mümkündür. d) Zamanın geçmesi onların üzerinde bir etki bırakmadı-ğı, zaman sürecinde yaşlanmaya ve zayıflamaya da maruz kalmaz, rüşt ve çoğalmalarında en ufak bir eksilme görül-mez. Her yıl bir öncesi gibi rüşt eder ve çoğalırlar. Öyleyse neden insan ölür ve ömrü genelde 100 yılı geçmez? Cevap olarak şu söylenebilir: Hayvanla insanın cismindeki uzuvlar çoktur ve birbirinden farklıdırlar. Buna rağmen bir-birleriyle tamamen uyumlu, bağlantılı ve muttasıldırlar da. Öyle ki, bir uzvun yaşamı bir diğer uzvun hayatını sürdür-mesine ve bir uzvun ölümü bir diğer uzvun ölümüne bağlı-dır; insan ve hayvan uzuvlarının bazısının ölümü ile diğerle-ri de yaşamını yitirir. Mikropların salgınına uğraması sonucu ani ölümlerin gerçekleşmesinin de sebebi budur. Sonuç ola-rak ortalama insan ömrü 70–80 yıldan da az oluyor. Nitekim tecrübe şunu ispatlamıştır ki: İnsanın ölmesinin asıl sebebi, 79–80 yaşına ulaşması değil, hastalıkların veya arızî hâllerin bazı organ ve uzuvları etkisiz hâle getirmesi ve işlevini yok etmesidir. Bu ise o uzvun diğer uzuvlar-la irtibatın kopmasını sağlar. O zaman da bütün azaların ölümü gerçekleşmiş olur.
Öyleyse ilim bu etkenleri ortadan kaldırır ve yok ederse, uzun yaşama ne engel olabilir ki?![21]
Buna göre, insanın uzun süre yaşamasının muhal olmadığını öğrendikten sonra, Allah’ın bir insanı binlerce yıl sağlıklı ve kâmil olarak yaşatmasının ve onu korumasının hiçbir prob-lemi olmaz. Koruma, kollama ve uzun ömrü düzene koyma şartları tamamen Allah’ın elindedir. O dilerse öyle bir düzen oluşturur ki, normal olan diğer bir düzene galip kılar.
Nitekim gerçekleşen mucizelerin tamamı bunun göstergesi ve en güzel delilidir. Ateşin Hz. İbrahim’e (a.s) karşı serin ol-ması, Hz. Musa’nın (a.s) asasının ejderhaya dönüşmesi, Hz. İsa’nın (a.s) ölüleri diriltmesi ve diğerleri gibi. Bunların ta-mamı normalin dışında/olağanüstü oluşan olaylardır. Ancak Allah kendi kudreti ile bir başka düzen oluşturarak onları meydana getirdi. Bütün Müslümanlar, hatta Hıristiyanlar ve Yahudiler de bu mucizelere inanmaktadır.
Buna göre İmam-ı Zaman’ın (Allah’ın selâmı üzerine olsun) uzun ömrü konusunda en küçük bir problem ve itiraz söz ko-nusu olamaz. Zira eğer uzun ömürlülüğün imkânsız olduğu söylenirse, Kur’ân’ın Hz. Nuh’un (a.s) uzun ömrü konusun-daki açık beyanını ve bilim adamlarının deneyler sonucu elde etmiş olduğu sonuçları esas aldıktan sonra bu iddianın doğru olmadığı anlaşılacaktır.
Ama eğer “Bu, imkân dâhilindedir; fakat olağan ve normalin dışında olan bir şeydir.” denirse, o zaman da deriz ki: İmam’ın uzun ömrü aynen peygamberlerin mucizeleri gibi bir olaydır. Allah’ın gücüne, kuvvetine ve peygamberlerin mucizelerine inanan kimsenin, bu olaya da itirazının olmaması gerekir.
Kaynak: Hz. Mehdi (a.s) (Ehlibeyt Serisi-14)/ Telif Komisyonu.
