Âhir zamanda bütün dünyayı ıslah edecek bir kurtarıcının geleceğine inanmak, tarihin derinliklerine kadar uzanmaktadır. Bu inanç yalnızca İslam’a ve Şiiliğe özgü değildir.
Hemen hemen bütün ilahi dinler, dünya görüşleri ve vadedilen kurtarıcının özellikleri hakkındaki farklılıklarından bağımsız olarak onun geleceğini müjdelemiş ve zuhuruna ilişkin alametlerden söz etmişlerdir.
Bu yazıda, zuhur alametlerinin daha önemli olan ve rivayetlerde daha fazla vurgulanan birkaç türüne değineceğiz.
Kâim’in (a.s.) kıyamından önce, Ebû Süfyân’ın soyundan bir adam Şam bölgesinde ortaya çıkacaktır.
Dindar görünerek çok sayıda Müslümanı kandıracak, çevresinde toplayacak ve İslam topraklarının geniş bir bölümünü ele geçirecektir.
Şam’ın beş bölgesi olan Şam, Humus, Filistin, Ürdün ve Kınnesrîn ile Irak bölgesi üzerinde hâkimiyet kuracak; Kûfe ve Necef’te Şiilere yönelik katliamlar gerçekleştirecek ve onları bulup öldürenler için ödüller belirleyecektir.(47)
İmam Seccâd (a.s.) şöyle buyurmuştur:
“Kâim’in (a.s.) zuhurunun Allah tarafından kesin olduğu gibi Süfyânî’nin çıkışı da Allah tarafından kesindir. Her kıyam eden ve ıslah edicinin karşısında bir Süfyânî vardır.”(48)
İmam’ın bu sözü, Süfyânî’nin yalnızca belirli bir kişiyi ifade etmediğini göstermektedir.
Dolayısıyla hakka karşı ayaklanan ve Ebû Süfyân’ın özelliklerini taşıyan herkes Süfyânî’dir.
Rivayetlere göre Süfyânî’nin Ehl-i Beyt’e (a.s.) yönelik kini, onun en belirgin özelliklerinden biridir.
Hatta rivayetlerden anlaşıldığına göre siyasi rolü, Sünnilere yardım etme sloganı altında Müslümanlar arasında mezhep temelli fitne çıkarmak ve Ehl-i Sünnet’i Şiilere karşı kışkırtmaktır.
Oysa kendisi Batılı küfür yöneticilerinin ve Yahudilerin hizmetinde bulunan bir kişidir.
“Süfyânî, yönetiminin son dokuz ayında büyük savaşlara girişecektir. Bunların en önemlileri, Karkîsiyâ’da Türkler ve onların destekçileriyle yapacağı savaş ve ardından Irak’ta, zuhurun zeminini hazırlayan İranlılarla gerçekleştireceği savaşlardır.
Süfyânî, Irak ve Hicaz’da yenilgiye uğradıktan sonra Şam ve Filistin’e geri dönecek ve en büyük savaşında, yani Kudüs’ün fethine ilişkin büyük savaşta Hz. Mehdî (a.s.) ile karşı karşıya gelecektir.”(49)
“Beydâ”, Mekke ile Medine arasında bulunan bir bölgenin adıdır.
Beydâ’da yere batmadan kastedilen, görünüşe göre Süfyânî’nin Hz. Mehdî (a.s.) ile savaşmak amacıyla büyük bir orduyla Mekke’ye doğru yola çıkması ve Mekke ile Medine arasında, “Beydâ” olarak bilinen bölgede Allah’ın emriyle mucizevi biçimde yerin içine batmasıdır.(50)
Bu olay, hem Sünni hem de Şii kaynaklardaki çok sayıda rivayette zuhur alametlerinden biri olarak belirtilmiştir.
Yemen’den bir komutan kıyam edecek ve insanları hakka ve adalete davet edecektir.
Bu alamet Sünni kaynaklarda bulunmamaktadır; ancak Şii kaynaklarında bu konuda çok sayıda rivayet vardır.
Yemenî’nin kıyamı, zuhurun hemen öncesinde gerçekleşecek kesin alametlerden biridir.
İmam Sâdık (a.s.) şöyle buyurmuştur:
“Horasanî, Süfyânî ve Yemenî’nin kıyamı aynı yıl, aynı ay ve aynı gün gerçekleşecektir.
Bunlar arasında hiçbir sancak, Yemenî’nin sancağı kadar hakka ve hidayete davet etmez.”
“Nefs-i Zekiyye”, masum, temiz, kimseyi öldürmemiş ve herhangi bir suç işlememiş kişi anlamına gelir.
Görünüşe göre Hz. Mehdî’nin (a.s.) zuhurunun arifesinde, onun devriminin zeminini hazırlayan mücadeleler sırasında, temiz yürekli ve samimi bir kişi içtenlikle İmam’ın yolunda çaba gösterecek ve mazlum bir şekilde öldürülecektir.
Bu kişi, İmam Hasan Müctebâ’nın (a.s.) soyundandır. Rivayetlerde kendisinden bazen “Nefs-i Zekiyye”, bazen de “Seyyid Hasenî” olarak söz edilmiştir.
İmam Bâkır (a.s.) şöyle buyurmuştur:
“Mehdî’nin (a.s.) zuhuru ile Nefs-i Zekiyye’nin öldürülmesi arasında on beş gece ve gündüzden fazla süre bulunmayacaktır.”(51)
Göksel sayhadan kastedilen, görünüşe göre Hz. Mehdî’nin (a.s.) zuhurunun arifesinde gökten duyulacak ve bütün insanların işiteceği bir sestir.
Rivayetlerde “nidâ”, “fez‘a” ve “savt” ifadeleri de kullanılmıştır. Görünüşe göre bu ifadeler, her birinin zuhurdan önce gerçekleşecek ayrı bir alamet olduğunu göstermektedir.(52)
Ancak bunların tamamıyla gökte yükselen aynı sesin kastedildiği anlaşılmaktadır.
Bu ses, herkesi kendisine yönelten büyük bir uyarı niteliğinde olduğu ve genel bir korku, endişe ve kaygı meydana getirdiği için “sayha”, “fez‘a”, “savt” ve “nidâ” olarak adlandırılmıştır.
Bu konuda Şii ve Sünni kanallardan nakledilen rivayetler çok sayıdadır.
İmam Bâkır (a.s.) şöyle buyurmuştur:
“Gökyüzünden bir münadi, Kâim’in adını ilan edecektir. Doğuda ve batıda bulunan herkes bu sesi duyacaktır.
Bu sesin korkusuyla uyuyanlar uyanacak, ayakta duranlar oturacak ve oturanlar ayağa kalkacaktır.
Bu sesten ibret alıp çağrıya karşılık veren kişiye Allah rahmet etsin. Çünkü ilk ses, güvenilir Cebrail’in sesidir.”
Ardından şöyle buyurmuştur:
“Bu ses, Ramazan ayının 23. gecesi, cuma gecesi duyulacaktır.
Bu konuda asla şüphe etmeyin. Dinleyin ve itaat edin.
Günün sonunda şeytan, insanları kandırmak ve şüpheye düşürmek amacıyla ‘Filan kişi mazlumca öldürüldü’ diye bağıracaktır.”(53)
47. Bihârü’l-Envâr, c. 52, s. 206.
48. Aynı kaynak, s. 182.
49. Ali Kûdânî, Asr-ı Zuhûr (Zuhur Çağı), s. 122.
50. Havza Dergisi yazarlarından bir grup, Çeşm be Râh-ı Mehdî (a.s.) (Mehdî’yi Beklerken), s. 279.
51. el-İrşâd, c. 2, s. 374.
52. Nu‘mânî, Kitâbü’l-Gaybe, s. 257-258.
53. Aynı kaynak, s. 254.
Kaynak: İslami Maarif Dergisi
