Âhir zamanda kutsal ve temiz bir şahsiyetin ortaya çıkması ve bozulma ile yozlaşmanın ardından dünyayı ıslah etmesi, bütün İbrahimî dinlerin inançlarından biridir.
Her din, evrensel ıslah edicinin yönetiminin özelliklerine bir şekilde işaret etmiştir.
İslam dini eksiksiz bir din olduğu için Hz. Mehdî’nin (a.f.) yönetiminin özellikleri hakkında sunduğu bilgiler güvenilirdir; insanı şaşkınlıktan kurtarır ve diğer dinleri inceleme ihtiyacını ortadan kaldırır.
Burada Hz. Mehdî’nin (a.f.) yönetiminin özelliklerinden birkaçına değineceğiz.
Kur’an, insanı yetiştiren bir kitap olarak yüce ve temiz bir kültüre sahiptir. Bu kültüre bağlı kalan insan, gerçek kemale yöneltilir.
Kur’an’ın ihmal edilmesi, rahmet peygamberinin şikâyetine neden olacaktır.
Kıyamet gününde Rabbin adalet mahkemesi kurulduğunda İslam Peygamberi (s.a.a.), Kur’an’ı dünyada unutan kavminden şikâyet edecek ve şöyle diyecektir:
“Rabbim! Kavmim, senin hakkında bu kadar tavsiyede bulunduğun ve önemini vurguladığın bu Kur’an’ı kabul etmedi; onun hükümlerini ve içeriğini uygulamadı.
Artık onlara ne yapacağını en iyi sen bilirsin.”(54)
Bütün dünyanın imar edilmesi ve bayındır hâle getirilmesi, insanlığın arzularından biridir.
Bu arzu, kurtarıcının zuhurundan önce gerçekleşmeyecektir ve Hz. Mehdî’nin (a.f.) yönetiminin özelliklerinden biri olacaktır.
İmam Bâkır (a.s.) şöyle buyurmuştur:
“فلا یبقی فی الأرض خراب الا قد عمر؛”(55)
“Yeryüzünde imar edilmemiş hiçbir harabe kalmayacaktır.”
Yüce İslam dininin temel özelliklerinden biri adalettir.
İslam, düşmana karşı bile adalete riayet edilmesini emretmektedir:
“و لا یجرمنّکم شنئان قوم علی الّا تعدلوا اعدلوا هو أقرب للتّقوی؛”(56)
“Bir topluluğa duyduğunuz düşmanlık sizi adaletsizliğe sevk etmesin. Adaletli olun. Çünkü bu, takvaya daha yakındır.”
Güvenlik, her çağda ve her dönemde insanlığın temel ihtiyaçlarından biridir.
Bilimin ve bilginin ilerlemesiyle güvenliğe duyulan ihtiyaç geçmişe göre daha da fazla hissedilmektedir.
Zorba ve despot kişiler, sülükler gibi başkalarının alın teriyle kendi karınlarını doyurur ve insanları kendi köleleri olarak görürler.
Çeşitli araçlarla insanları sürekli korku ve endişe içinde tutar, ayaklanmalarını engeller ve onların hiçbir şekilde güvenlik hissine sahip olmamalarını sağlarlar.
Kur’an, güvenliğin eksiksiz ve tam biçimde gerçekleşmesini Hz. Mehdî’nin (a.f.) yönetiminin özelliklerinden biri olarak kabul etmektedir:
“و لیبدّلنّهم مّن بعد خوفهم أمناً؛”(57)
“Onların korkularını güvenliğe dönüştürecektir.”
Dinî yönetimler, mahiyetleri bakımından evrensel yönetimler arasında yer alsa da tarihî gelişmeler nedeniyle dinî yönetimlerin, hatta İslami yönetimlerin ulusal sınırlar içinde kaldıklarına tanık olmaktayız.
Böyle bir yönetim için kabul edilebilir tek sınır, İslam ile küfür arasındaki sınırdır.
Bununla birlikte Hz. Mehdî’nin evrensel yönetiminin fiilen gerçekleşmesi, bir zamanlar uzak bir ihtimal olarak değerlendirilse de teknolojik ilerlemeler ve dünyanın en uzak noktaları arasındaki iletişimin kolaylaştığı küresel köyün oluşmasıyla, günümüzde böyle bir dünya yönetiminin gerçekleşmesi konusunda daha az şüphe duyulmaktadır.
Modern çağda özgürlüğü merkeze alan ve fazilet merkezli teorilerden uzaklaşan yaklaşımlarla karşılaşmaktayız.
Buna karşılık İslami yönetim ve dolayısıyla Hz. Mehdî’nin (a.f.) evrensel yönetimi, fazilete ve insanların ahiret mutluluğuna ulaşmalarını sağlayacak şartları oluşturma çabasına dayanmaktadır.(58)
İnsan, sonunda vahiy ile bağlantı kurmadan mutluluğa ulaşmasının mümkün olmadığını anlayacaktır.
Hz. Mehdî’nin evrensel yönetimi döneminde insanların düşünsel gelişimine işaret eden rivayetler, bir bakıma insanın vahye ve ilahi kanunların hâkimiyetine duyduğu ihtiyacın genel olarak kabul edileceğini göstermektedir.
Söz ustası Hz. Ali (a.s.) şöyle buyurmaktadır:
“یعطف الهوی علی الهدی اذا عطفوا علی الهوی…؛”(59)
“[Hz. Mehdî (a.f.)] İnsanlar hidayeti kendi arzu ve heveslerine tâbi kıldıkları zaman, arzuları vahyin hidayetine tâbi kılacaktır.”
Hz. Mehdî’nin yönetim dönemi, tevhidin hâkim olduğu ve İslam’ın hâkimiyetine zemin hazırlayan bir dönemdir.
“انّ الدّین عندالله الاسلام”(60)
“Şüphesiz Allah katında din İslam’dır.”
ve
“من یبتغ غیر الاسلام دیناً فلن یقبل منه”(61)
“Kim İslam’dan başka bir din ararsa bu ondan asla kabul edilmeyecektir.”
şeklindeki mübarek ayetlerin içeriği bu dönemde açıkça gerçekleşecektir.
İmam Ali (a.s.) de şöyle buyurmaktadır:
“فیریکم کیف عدل السیره و یحیی میت الکتاب و السّنه؛”(62)
“O, hak yönetimindeki adil yöntemi size gösterecek ve o güne kadar terk edilmiş olan Allah’ın kitabını ve Peygamber’in sünnetini yeniden canlandıracaktır.”
Hiçbir devrim ve devrimci program, düşünsel ve kültürel bir sıçrama olmadan kalıcı, istikrarlı ve dinamik olamaz; gerekli gelişme ve olgunluğa ulaşamaz.
Bu nedenle böyle bir hedefin gerçekleştirilmesindeki ilk adım, düşünceleri iki yönden harekete geçirecek bir kültür devrimidir:
1. Maddi açıdan bayındır, sağlıklı ve özgür bir toplumun ihtiyaç duyduğu bilim ve bilgi alanlarında;
2. Manevi ve temel açıdan imanla bütünleşmiş sağlıklı ve doğru bir insan hayatının ilkeleri konusunda bilinç kazanma alanında.
İmam Sâdık’tan (a.s.) şöyle nakledilmiştir:
“İlim ve bilgi 27 harften (bölüm ve daldan) oluşmaktadır.
İlahi peygamberlerin insanlara getirdikleri bütün bilgiler, yalnızca iki harftir. İnsanlar bugüne kadar bu iki harften başka bir şey öğrenmemişlerdir.
Ancak bizim Kâim’imiz kıyam ettiğinde diğer 25 harfi ortaya çıkaracak ve insanlar arasında yayacaktır.
Bunlara önceki iki harfi de ekleyecek, böylece 27 harf tamamlanacak ve yaygınlaşacaktır.”(63)
Yaşadığımız dünya, insanların hayatını sürdürebilmeleri için çok sayıda imkâna sahiptir.
Ancak bir yandan mevcut ve potansiyel kaynakların yeterince bilinmemesi, diğer yandan yeryüzündeki servetin dağıtılmasına ilişkin doğru bir sistemin bulunmaması, her alanda yoksunluk hissinin ortaya çıkmasına neden olmuştur.
Öyle ki çağımızda her gün bazı insanlar açlıktan ölmektedir.
İmam Ali (a.s.) şöyle buyurmaktadır:
“تخرج له الارض افالیذ کبدها و تلقی الیه سلماً مقالیدها؛”
“Yeryüzü, kalbinin meyvelerini (altın ve gümüş madenlerini) onun için dışarı çıkaracak ve anahtarlarını ona teslim edecektir.”
Yeryüzünün bereketlerinin ortaya çıkmasına ve hazinelerin çıkarılmasına yapılan vurgu, hem tarımın en ileri gelişmişlik düzeyine ulaşacağını hem de bütün yer altı kaynaklarının keşfedilip kullanılacağını göstermektedir.
Böylece insanların kişi başına düşen geliri o kadar artacaktır ki hiçbir toplumda yoksul bir kişi bulunmayacak ve herkes ihtiyaçsızlık düzeyine ulaşacaktır.
54. Furkân Suresi (25), 30. ayet.
55. Keşfü’l-Gumme, Zevvâreî’nin tercüme ve şerhi, c. 3, s. 460.
56. Mâide Suresi (4), 8. ayet.
57. Nûr Suresi (24), 55. ayet.
58. William T. Bluhm, Siyasal Teoriler.
59. Nehcü’l-Belâğa, 138. hutbe.
60. Âl-i İmrân Suresi (3), 19. ayet.
61. Aynı kaynak, s. 85.
62. Nehcü’l-Belâğa, 138. hutbe.
63. Bihârü’l-Envâr, c. 52, s. 336.
Kaynak: İslami Maarif Dergisi
