Sıffin’den ayrıldıktan sonra malların ne yapılacağı hakkında yazmış olduğu mektup (20 Cemadiyelevvel H. 37):
Bu; Allah’ın kulu Emirü’l-Müminin Ali b. Ebu Talib’in Allah’ın rızasını kazanmak için, kendinden sonra malları hakkında nasıl davranılacağı konusundaki emridir; Allah bundan dolayı Onu cennetinde karar kılsın ve orada rahatlığa kavuştursun.
…Hasan b. Ali, bu vasiyeti yerine getirir, marufla bunlardan faydalanır ve yine bir şekilde harcamalarda bulunur. Eğer, Hasan’a bir şey olursa, o zaman Hüseyin yaşıyorsa ondan sonra da bu işi o üstlenir. Hasan’ın yaptığı gibi işleri aynı şekilde yürütür.
Ali’nin bıraktığı malda, Fatıma’nın iki oğlu ile Ali’nin (diğer) oğulları eşittirler. Ben Fatıma’nın iki oğlundan vasiyetimi uygulamalarını; sadece Allah’ın rızasına erişmek, Resulullah’a yaklaşmak, onun makamını yüceltmek ve yakınlığımın şerafetinden dolayı istedim.
Mallarımın üzerinde tasarruf hakkına sahip olan kimseye; bu malları aldığı gibi korumasını ve onun (hurma ağaçlarının) meyvelerinden emrolunduğu gibi infak etmesini ve bu köylerdeki hurma ağaçlarının fidanlarından birini dahi satmamasını, böylece bu fidanların bütün hurmalığı kaplamasını şart koşuyorum.
Çocuğu olan veya hamile olan cariyelerim ise çocuğuna bırakılır ve bu, çocuğun hakkıdır. Çocuk ölür de kendisi yaşarsa artık o hürdür, kölelikten kurtulmuş, özgür olmuştur.
Seyyid Razî ise şöyle diyor: Hz. Ali’nin bu vasiyetindeki “ella yebie min nehliha vediyyeten” cümlesinde yer alan el-vediyye kelimesi “hurma fidanı” anlamındadır ve çoğulu da “vediyyun”dur. Aynı zamanda “hetta tuşkilu erzuha girasen” cümlesi de sözün en fesih ve açık olanıdır. Maksat ise içinde hurma fidanlıklarının çok olduğu yer anlamındadır. Öyle ki gören kimse onu tanıdığından başka bir şekilde bulur, tanımakta zorlanır ve onun başka yer olduğunu sanır.