Hutbe 116 – Ashabına Öğüt 2

Dostlarına öğüt vermektedir:

Allah Muhammed’i (s.a.a) hakka davetçi, halka şahit olarak göndermişti. Risaletlerini gevşemeden ve ihmal etmeden tebliğ etmiş, Allah yolunda Allah düşmanlarıyla gevşemeden, bahane ileri sürmeden cihat etmiştir. Muttakilerin imamı, hidayete erenlerin gözüdür.

…Eğer benim bildiğim gibi size gizlenmiş olan şeyleri bilseydiniz (evlerinizi terk edip) yollara düşer, yaptıklarınıza ağlar, yaslı kadınlar gibi dövünür, mallarınızı bırakırdınız; hem de başına ne bir bekçi diker, ne de birisine emanet ederdiniz. Sizin her biriniz başının derdine düşer, hiç kimseyle ilgilenmezdi. Fakat siz size verilen öğütleri unuttunuz, sakındırıldığınız şeylerden güvene erdiniz.

Bunun için aklınız başınızdan gitti, işleriniz birbirine karıştı. Keşke Allah benimle sizin aranızı ayırsaydı da sizden daha layık olanlara katsaydı beni! Allah’a yemin olsun sağlam görüşlere sahip, yumuşak huylu, hakkı söyleyen, azgınlığı ve zulmü terk etmiş, hedefe koşarcasına önde giden, dosdoğru yolda ilerleyen bu (layık) topluluk ebedî mükâfatı ve rahat bir yaşamı elde etmiştir.

Bi-lin ki, Allah’a yemin olsun size, Sakif kabilesinden kibirli ve haktan yüz çeviren birisi musallat olacak, yeşilliklerinizi yiyip yağlarınızı eritecek. Yeter artık ey Eba Vazaha!

Seyyid Razî şöyle diyor: “Vazaha” osuruk böceğidir ve bu söz (H. 41 yılında doğan) Haccac-i Sakafî’ye işarettir. Haccac’ın osuruk böceği ile bir hikâyesi vardır ki burası zikre uygun değildir.