Hutbe 162 – Hilafet Neden Ondan Alındı?

Arkadaşlarından biri, “Siz bu makama daha çok hak sahibi olduğunuz hâlde, kavminiz nasıl oldu da sizi bu makamdan uzaklaştırdı?” diye sormuştu. Bunun üzerine şöyle buyurdu:

Ey Benî Esedli kardeş! Sen palanı gevşek ve kaygan bir merkebe binmiş, istediği yere götürecek şekilde dizginlerini salıvermişsin. Ama akrabalık bağına1 ve meseleyi öğrenme hakkına da sahipsin. Meseleyi bilmek istedin; o hâlde bil: Biz nesep olarak en üstün, Peygamber’e (s.a.a) akrabalık olarak en güçlü/yakın olduğumuz hâlde bu makamla ilgili bize zorbalık edildi. Çünkü bu makam üstün ve özgü bir makamdır.
Bir grup ona tamahlandılar. Başkaları ise (biz Peygamber’in Ehlibeyt’i de) cömertçe ondan vazgeçti. Hâkim Allah’tır, hüküm yeri ise kıyamettir.

“Geçmişteki bu yağma olayını bırak! / Binek atının çalınış hikâyesini hatırla.”

Sen gel de Süfyan’ın oğlunun büyük olayından bahset! Zaman ağlattıktan sonra beni güldürdü. Hayır, vallahi çok acayip değil! İşin büyüklüğü acayipliği aşmakta ve eğriliği arttırmaktadır! Bu topluluk, Allah’ın lambasındaki nurunu söndürmeye ve suyun pınarlarında kaynamasına engel olmaya uğraşıyorlar. Benimle kendileri arasındaki temiz suyu vebalı kılıyorlar. Bizim ve onların üzerlerinden imtihan sıkıntıları kalkarsa, onları saf hak yola koyarım, eğer başkası olursa, “Artık onlara üzülerek nefsin zayi olmasın; Allah onların yaptıklarını şüphesiz bilir.”1

…

1- Fatır/8