Hutbe 104 – Peygamber ve Kendi Fazileti Hakkında

H. 36 yılında İmam Basra’ya doğru hareket ederken Rebeze’de Allah’a hamd ve sena ettikten sonra bu hutbeyi irad etmiştir:

Her türlü noksanlıktan münezzeh olan Allah Muhammed’i (s.a.a) gönderdiğinde, Araplar arasında ne bir kitap okuyan, ne nübüvvet iddiasında bulunan, ne de vahiy geldiğini söyleyen vardı. O, kendisine itaat edenlerle beraber, isyan edenlere karşı savaştı ve onları ölüm gelip çatmadan kurtuluşlarının olduğu yere sevk etti. Böylece kendilerinden hayır gelmeyip helak olanlar dışında, yorgunları idare etti, düşkünleri himaye etti ve hepsini hedeflerine ulaştırıncaya kadar öylece çalışıp çabaladı, onlara kurtuluş yerlerini gösterdi ve onları uygun yerlerine yerleştirdi. Sonra değirmen çarkları dönmeye başladı, mızrakları düzeldi. (Hem dini ve iktisadi işleri düzeldi ve hem de askeri açıdan güçlendiler.)

Allah’a andolsun, yenilgiye uğratılıp geri püskürtülünceye kadar da bu ordunun öncüsüydüm, zaafa düşmedim korkup ürkmedim. Ne ihanet ettim, ne de gevşedim. Allah’a yemin olsun, batılın böğrünü deşip oradan hakkı çıkaracağım!

Seyyid Razî diyor ki: Bu hutbenin bir bölümünü daha önce (33. Hutbede) zikrettik. Ama bu rivayette miktar açısından biraz farklı gördüğümüzden bunu da aktardık.