Nehcü’l-Belâğa

Hutbe 207 – İmam Hasan’ı Meydana Çıkmaktan Men Etme

وَمِن کلامٍ لَهُ عَليهِ السَّلامُ
في بَعْضِ أيّامِ صِفِّينَ وَ قَدْ رَأَى الْحَسَنَ ابْنَهُ (عليه السلام) يَتَسَرَّعُ إلَى الْحَرْبِ
أَمْلِکُوا عَنّي هذَا آلْغُلامَ لا يَهُدَّنِي، فَإِنَّنِي أَنْفَسُ بِهذَيْنِ ـ يَعْني آلْحَسَنَ وَ آلْحُسَيْنَ (عليهما السلام) ـ عَلَى آلْمَوْتِ لِئَلاَّ يَنْقَطِعَ بِهِمَا نَسْلُ رَسُولِ آللّهِ (صلي الله عليه و آله).

Sıffin Savaşı’nda İmam Hasan’ın savaşa katılabilmek için acele ettiğini görünce şöyle buyurdu:

 

Şu genci sımsıkı tutun, (ölümüyle) belimi kırmasın benim! Çünkü ben Resulullah’ın (s.a.a) soyunun kesilmemesi için bu ikisinin (Hasan ve Hüseyin’in) ölmesini istemem.