Adile Duası

Bismillahirrahmanirrahim
Allâh, adaleti ayakta tutarak şahitlik etmiştir (açıklamıştır) ki, kendisinden başka ilâh yoktur. Melekler ve ilim sâhipleri de -buna şahitlik (ikrar) etmişlerdir. Evet- mutlak güç ve hikmet sahibi Allah’tan başka ilâh yoktur. Allah nezdinde, hak din İslam’dır. Ben zayıf, günahkâr, isyan eden, muhtaç ve hakir bir kulum. Bana nimet veren, beni yaratan, bana rızık veren ve bana ikramda bulunan -Allah’ın birliğine- şehadet ediyorum; nitekim O’nun kendisi de kendi -birliğine- şehadet etmiştir; yine melekler, ilim sahibi olan kulları da şehadet etmişlerdir ki, O’ndan başka ilâh yoktur, O, nimet, ihsan, bağış ve nimet sahibidir;

kadir, ezeli, alim, sürekli, diri, tek, ebedi bir varlıktır; duyan, gören, irade ve kerahet sahibidir; idrak eden, zengin ve bütün bu sıfatlara müstehaktır; bütün bu yüce sıfatlarla birlikte güç ve kudret diye bir şey var olmadan önce güçlüydü; ilim ve illet diye bir şey ortaya çıkmadan önce alimdi; memleket ve mal namına bir şey olmadan önce sürekli sultandı; her önceden önce, her ezelin ezelinde, her durumda münezzehti;

her sonradan, sonra hal değiştirmeden ebediyen bâki kalacaktır; zatı yaratılışın başında ve sonunda zengindir; batın ve zahirde hiçbir şeye ihtiyacı yoktur; O’nun hükmünde hiçbir zulüm yoktur ve meşiyyetinde özel bir eğilim yoktur; takdirinde zulüm olmaz, hükümetinden kaçılmaz, kahrından bir yere sığınılmaz; gazap ve intikamından kurtuluş yeri yoktur;

rahmeti gazabından öne geçmiştir, rahmetini talep eden hiç kimse mahrum olmaz; kullarını kendine itaatle mükellef kılınca engelleri kaldırdı ve itaate muvaffak olmada zayıf ile güçlüyü eşit kıldı; herkesin emrine itaat etmesini mümkün kıldı, günahtan sakınmanın yolunu kolay kıldı, herkesi ancak güç ve kudretinin yettiği miktarda itaatiyle mükellef kıldı. Münezzehtir Allah; -insanlara- cömertliği ne kadar da açık, şanı ne kadar da yücedir! Münezzehtir Allah, bağışı ne kadar da fazla ve ihsanı ne kadar da yücedir O’nun! Adaletini beyan etmeleri için peygamberler gönderdi, peygamberlerin vasilerini fazl ve ihsanını açığa çıkarması için atadı ve bizi, peygamberlerin efendisi, velilerinin en hayırlısı, has kullarının en üstünü, temiz kulların en üst makamına sahip olan Muhammed’in -Allah’ın salat ve selamı onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun- ümmetinden kıldı.

Biz de ona, bizi davet ettiği şeye, ona nazil ettiği Kur’an’a, Gadir-i Hum’da atadığı vasisine (Hz. Ali’ye) iman ettik.
Şehadet ederim ki, muhtar peygamberden sonra iyilik sahibi imamlar ve seçilmiş halifelerin -ilki- kafirleri öldüren Ali’dir, ondan sonra evlatlarının
büyüğü Hasan b. Ali’dir, sonra kardeşi ve Peygamber’in torunu, Allah’ın rızasına tabi olan Hüseyin’dir. Sonra -oğlu- Ali b. Hüseyin Zeynulabidin’dir, sonra Muhammed Bâkır, sonra Cafer Sadık, sonra Musa Kâzım, sonra Ali Rıza, sonra Muhammed Taki, sonra Ali Naki, sonra tertemiz olan Hasan Askeri, sonra âlemin ümidi, Allah’ın hücceti ve kâim olan halife, beklenilen Mehdi’dir; dünya onun kalmasıyla kalmakta, onun bereketiyle varlıklara rızık ulaşmakta, onun varlığıyla yer ve gök sabit kalmaktadır; Allah onun vesilesiyle yeryüzünü zulüm ve sitemle dolduktan sonra adalet ve eşitlikle dolduracaktır.

Şehadet ederim ki, onların buyrukları hüccet, onların emrini yerine getirmek ve onlara itaat etmek farz, onları sevmek Allah’ın ezeli hükmüyle gerekli, onları izlemek kurtuluş sebebi, onlara muhalefet etmek helaket nedenidir. Onların hepsi kesinlikle cennet ehlinin efendileri, kıyamet gününün şefaatçileri, yer ehlinin imamları ve Allah’ın razı olduğu vasilerin en üstünüdürler.

Şehadet ederim ki ölüm haktır, kabirde sorguya tabi tutulmak haktır, ölülerin tekrar dirilmeleri haktır, mahşerde haşredilmek haktır, Sırat haktır, terazi ve amellerin tartılması haktır, insanların hesaba çekilmesi haktır, kitap ve amel defteri haktır, cennet haktır, cehennem haktır ve de kıyamet saati gelecektir; bunda hiçbir şüphe yoktur ve Allah kabirde olanları diriltip çıkaracaktır.

Allah’ım! Senin lütuf ve keremine ulaşmak benim ümidimdir, ihsan ve rahmetine ulaşmak benim arzumdur; ne cenneti hak edeceğim bir amelim ve ne de senin razı olmana neden olacak bir itaatim var. Ancak şu var ki, ben senin tevhid ve adaletine inanıyorum, senin ihsan ve lütfüne ümit besliyorum; sana, senin sevenlerinden olan Muhammed ve Ehl-i Beyt’ini şefaatçi olarak getirdim. Sen cömertlerin en cömerdi, merhametlilerin en merhametlisisin. Allah’ın salatı peygamberimiz Muhammed’e ve onun bütün tertemiz ve temizlenmiş Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun; onlara çok çok selam olsun. Güç ve kuvvet ancak ulu ve yüce Allah’tandır.

Allah’ım! Ey merhametlilerin en merhametlisi! Ben -bu duada dile getirdiğim- yakin ve imanımı ve dinimde sebatımı senin yanında emanet bırakıyorum; sen kendisine emanet bırakılanların en hayırlısısın; sen bize emaneti korumayı emretmişsin; o halde ölüm vaktim gelip çatınca onu bana geri ver; rahmetinle, ey merhametlilerin en merhametlisi.”

Resulullah (s.a.a) ve Ehl-i Beyt İmamlarından (a.s) bize rivayet edilen dualarda şöyle geçer: “Allah’ım! Ben ölüm vaktinde adile=dönüşten sana sığınıyorum.” Burada geçen “Ölüm vaktinde dönüş”ten maksat, ölüm anında haktan batıla dönüştür; şöyle ki: Şeytan ihtizar halindeki kişinin yanına gelir, onu imandan dışarı çıkarmak için vesvese ederek kalbine şüphe düşürür. İşte bu nedenledir ki dualarda bu durumdan Allah’a sığınılmıştır.
“Fahru’l-Muhakkikin” şöyle demiştir: Bu durumdan güvende kalmak isteyen, iman delillerini ve usul-i dini kesin delillerle ikrar edip ölüm vaktinde kendisine vermesi için Allah Teala’ya emanet etsin; bunu şu cümlelerle yapsın:

Allah’ım! Ey merhametlilerin en merhametlisi! Ben -bu duada dile getirdiğim- yakin ve imanımı ve dinimde sebatımı senin yanında emanet bırakıyorum; sen kendisine emanet bırakılanların en hayırlısısın; sen bize emaneti korumayı emretmişsin; o halde ölüm zamanı gelip çatınca emanetimi bana geri ver.”

O halde Fahru’l-Muhakkikin’in dediğine göre “Adile” duasını okumak ve onun anlamını akılda canlandırmak ölüm anında dönüş tehlikesinden güvende kalmak için faydalıdır. Ancak bu duanın Resulullah (s.a.a) ve Ehl-i Beyt İmamlarından (a.s) rivayet edilen bir dua mı, yoksa ulemaya ait bir dua mı olduğu konusunda şunu demek gerekir ki: hadis ve rivayet ilminin uzmanı, Ehl-i Beyt İmamlarının (a.s) rivayetlerini bir araya toplayan büyük ve bilinçli alim, güçlü muhaddis saygın şeyhimiz Hacı Mirza Hüseyin Nurî (Allah mezarını nurlandırsın) şöyle demiştir: “Meşhur Adile duasına gelince; bu dua masum önderlerimizden rivayet edilmemiş olup bazı ilim ehlinin teliflerindendir; bu dua muhaddislerin ve hadis uzmanlarının kitaplarında kaydedilmemiştir.”

Şeyh Tusî, Muhammed b. Süleyma-i Deylemî’den şöyle rivayet etmiştir: İmam Cafer-i Sadık’a (a.s) şöyle arzettim: “Sizin Şiileriniz imanın, birinin sabit ve diğeri ise emanet bırakılmak üzere iki kısım olduğunu söylüyorlar; bana okuduğumda imanımın kamil olacağı ve yok olup gitmeyeceği bir dua öğretin.” Bunu üzerine İmam (a.s) şöyle buyurdu: Bütün farz namazlardan sonra şöyle de:

“Razı oldum Rabb olarak Allah’a, peygamber olarak Muhammed’e (Allah’ın selamı onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun); din olarak İslam’a, kitab olarak Kur’an’a, kıble olarak Ka’be’ye, imam ve veli olarak Ali’ye ve sonraki imamlar olarak Hasan’a, Hüseyin’e, Ali b. Hüseyin’e, Muhammed b. Ali’ye, Cafer b. Muhammed’e, Musa b. Cafer’e, Ali b. Musa’ya, Muhammed b. Ali’ye, Ali b. Muhammed’e, Hasan b. Ali’ye ve Hüccet b. Hasan’a -Allah’ın selamı onların üzerine olsun-.
Allah’ım! Ben onların benim imamım olmasına razı oldum; sen de onları benden razı et. Şüphesiz senin her şeye gücün yeter.”